Over Mij

Nog nooit heb ik 1 van mijn honden weggedaan…

…maar toen mijn hondjes uit Roemenië kwamen heb ik mij écht afgevraagd waar ik in hemelsnaam aan begonnen was…

Mijn naam is Madelon van Rijn. Dierenliefhebber in hart en nieren (of eigenlijk in heel mijn lichaam ;)). Na een heel aantal omzwervingen qua werk ben ik nu eindelijk waar ik wil zijn: bij de dieren en de natuur. Maar first things first, daarover later meer. Al zolang ik mij kan herinneren, ben ik dol op dieren en heb ik dieren in huis. Wat begon met Kruimel 1,2,3,4,5 etc onze dwerg- en goudhamsters (tja, erg origineel in het bedenken van namen waren we niet…), ging pas echt helemaal ‘los’ toen ik uit huis ging en in mijn eigen huis ging wonen. Vanaf dat moment raakte ik ‘besmet’ met het verzamelvirus en groeide mijn verzameling dieren gestaag. Vissen, cavia’s, konijnen, hamsters en honden. Een ware mini-kinderboerderij ontstond. En hierbij koos ik vaak niet de makkelijkste weg. Veel dieren die ik in huis nam, kwamen uit de opvang en hadden al een aardig rugzakje. Keer op keer bleken dit superleuke dieren die de rest van hun leven konden rekenen op een ware VIP behandeling. Het beste voer, de grootste hokken, genoeg ruimte om hun pootjes te strekken. Of, in het geval van de vissen, hun vinnen ;). Inmiddels is mijn kinderboerderij door natuurlijk verloop aardig uitgedund en heb ik alleen nog twee hondjes en één hamster over.

Communiceren met dieren

En juist door deze hondjes doe ik wat ik nu doe. Zij komen beiden uit Roemenië en ik heb mij in hun beginjaren regelmatig afgevraagd wat hun achtergrond is en wat er in hun koppies omging. Want man, man…zij zijn qua herplaatsers mijn grootste uitdaging tot nog toe. Allebei met een behoorlijke rugzak. Ik kon niet normaal over straat. Pippi was bang voor alles wat bewoog en kroop soms bijna over straat. Nielson deed zich stoerder voor, maar was eigenlijk ook gewoon heel onzeker. Hij uitte dit door naar alles en iedereen uit te vallen. Je kunt je voorstellen dat de wandelingen op deze manier niet echt relaxed waren. Meer dan eens heb ik mij afgevraagd waar ik aan begonnen was en op het punt gestaan om hen terug te geven aan de organisatie waarmee ze gekomen waren. Nou, als je mij zou kennen, zou je weten dat ik toen wel heel erg wanhopig was. Want dieren wegdoen is wel het allerlaatste wat ik zou doen!

Om het antwoord op mijn vraag te vinden, kwam ik uiteindelijk een cursus communiceren met dieren tegen en ben ik deze gaan volgen. Hierin leerde ik op een telepathische manier contact te maken met dieren en met hen te communiceren. En zo leerde ik ook mijn eigen dieren beter kennen (alhoewel Pippi best een gesloten boek blijkt te zijn). Hierdoor ontstond veel meer rust in huis, maar vooral buiten tijdens de wandelingen.

Hoe mooi is het dat ik in mijn eigen praktijk als dierentolk andere dieren ook een stem kan geven. Echt super dankbaar dat ik dit werk mag doen.

Wil je weten of ik iets voor je kan betekenen? Let me know!